Archive for the ‘Edukacja’ Category

Mapy myśli to doskonała technika pozwalająca na lepsze wykorzystanie potencjału naszego mózgu. Stosowanie map myśli zwiększa produktywność poprzez wykorzystanie większego zakresu powierzchni korowej naszego mózgu i zdolności kreatywnych. Technika ta pomaga utylizować przypadkowe myśli powstające podczas intensywnych procesów kreacyjnych w liniowe procesy myślowe potrzebne najbardziej w procesie komunikacji.

Jeśli zobaczyć to uwierzyć, to mapy myśli pozwalają na zobrazowanie wszechświata pomysłów. Zastosowanie kolorów, obrazów i w przypadku oprogramowania komputerowego, także dźwięków, mapy myśli zwiększają możliwości użytkownika. Technika ta pozwala na połączenie tradycyjnej formy przygotowywanie notatek, burzy mózgów i organizacji myśli, w celu zorganizowania przypadkowych pomysłów w łatwiejsze do zrozumienia i do zapamiętania diagramy podobne do gałęzi drzewa. W przeciwieństwie do tradycyjnych metod, których uczy się w szkołach, mapy myśli nie nakładają sztucznych ograniczeń na kreatywność.

Mapy myśli mogą ponadto stymulować mózg za pomocą słów, kolorów, linii, rysunków, obrazów a nawet dźwięków w przypadku ich elektronicznej formy.
Cztery najważniejsze cechy mapy myśli to:
- Temat jest reprezentowany przez centralnie położony obraz lub słowa.
- Główne koncepcje wychodzą z centrum mapy w postaci gałęzi.
- Mniej ważne tematy wywodzą się z gałęzi koncepcji.
- Wszystkie gałęzie są ze sobą połączone i tworzą obraz podobny do gałęzi drzewa.

Mapy myśli mogą być rysowane tradycyjnie na zwykłej kartce papieru lub też można zastosować nowoczesne oprogramowanie komputerowe, które zwiększa efektywność pracy, pomaga zapisywać rezultaty na bieżąco, eksportować je do inny formatów, prezentować jako Power Point, itp. Na rynku są dostępne zarówno programy płatne jak i darmowe oprogramowanie Open Source.

E-learning, czyli edukacja zdalna z zastosowaniem komputera personalnego, następuje w elektronicznie symulowanym środowisku. Za pomocą e-learningu użytkownicy mogą zagłębić się w trójwymiarowe środowisko, w celu polepszenia ich doświadczeń edukacyjnych. Ogromną zaletą tej techniki jest możliwość uczenia się w praktycznie każdym miejscu i dowolnym czasie, jeśli tylko użytkownik posiada odpowiedni sprzęt komputerowy. W dzisiejszych czasach e-learning staje się coraz bardziej popularny.

E-learning, może odbywać się z zastosowaniem połączenia internetowego, sieci lokalnej, intranetu w pracy lub szkole, lub nawet poprzez przesyłanie informacji na nośnikach danych takich jak dyski twarde, CD, DVD, etc. E-learning korzysta z różnorodnych mediów takich jak dźwięk, tekst, video, animacja i środowiska wirtualne. Wiele osób uważa, że e-learning jest metodą dużo lepszą niż tradycyjna sala wykładowa ponieważ na swój sposób jest to rodzaj prywatnych lekcji odbywających się w „cztery oczy”, tempo nauki może być odpowiednio dostosowane, a format nauki ma charakter empiryczny.

Jak każda inna forma edukacji, skuteczność e-learning zależy od przekazywanej treści i sposobie dostarczania informacji. Z tego powodu moduły muszą być interesujące, interaktywne i dostarczać odpowiednią ilość informacji aby osiągnąć zamierzony skutek.
Ponieważ metoda ta opiera się na zastosowaniu komputera i oprogramowania, może ona doskonale „pochłonąć” studenta w środowisku sprzyjającemu nauce.

To smutne, że głupcy są tacy pewni siebie, a ludzie rozsądni tacy pełni wątpliwości.

Bertrand Russel

Pomimo, że żyjemy już w XXI wieku, niektóre dziedziny wiedzy wciąż są mało znane, co powoduje wiele nieporozumień w codziennym życiu. Co ciekawe, to najczęściej tzw. ludzie nauki, wypowiadają się na tematy, których nie znają, roszcząc sobie prawo do decydowania co jest a co nie jest wiedzą.

Przykładem tego, jest wystosowany 25 lutego 2009 roku “list otwarty“, skierowany do pani minister edukacji narodowej Jolanty Fedak, w związku z umieszczeniem na liście zawodów przez podległe ministerstwu urzędy pracy takich profesji jak bioenergoterapeuta, radiesteta czy astrolog. Z listu dowiadujemy się głównie jak bardzo małą wiedzę w zakresie wymienionych dziedzin mają polscy naukowcy. Trudno więc dziwić się ich absurdalnemu postulatowi. Od dawna wiadomo, że boimy się przede wszystkim tego, czego nie znamy.

Wypada jedynie wyrazić ubolewanie, że ludzie nauki, przynajmniej za takich się podają autorzy listu, zamiast uzupełnić swoją brakującą wiedzę, choćby zapisując się na kurs astrologii, czy bioenergoterapii, obrażają ludzi wykonujących te zawody, określając mianem “zabobonu” i insynuując, że astrolog wykonywać miałby “szkodliwe praktyki lecznicze”. Oczywiście w opisie zawodu astrologa na temat jakichkolwiek zabiegów leczniczych nie ma ani słowa. Trudności ze zrozumieniem prostego tekstu przez naukowca mogą dziwić, jednak jeden z inicjatorów protestu, posługujący się tytułem profesora ma także problemy z odpowiedzią na proste pytania dziennikarki radia TOK FM - kto nie wierzy, niech przesłucha udzielonego przez pana profesora tuż po publikacji protestu wywiadu (nic dziwnego, że po takim “popisie” sznowni naukowcy nie umieścili linka do tego wywiadu na stronie protestu, wśród innych radiowych i prasowych publikacji).

Problem leży tu jednak głębiej niż by się wydawało. Problemem jest system edukacji, który powoduje, że tytuły profesorów i doktorów otrzymują ludzie bez podstawowej wiedzy, choćby z astrologii czy radiestezji. Tematy te są zupełnie pomijane w procesie edukacji, a jeśli już znajdują się w podręcznikach to najczęściej w formie humorystycznej a w najlepszym wypadku jako ciekawostka.

Tak więc dopóki to podejście się nie zmieni, dopóki nie zreformujemy systemu edukacji, dopóty z takimi dziwacznymi “protestami” i listami będziemy mieli do czynienia.

Zdobywanie wiedzy to często długi i żmudny proces. Od ucznia wymagana jest systematyczność, pilność i cierpliwość. Każdy nauczyciel ma swoje metody przekazywania wiedzy. Obecnie jednak system edukacyjny jest tak skonstruowany, że wiedza w szkołach przekazywana jest w podobny sposób wszystkim uczniom. To powoduje, że część z nich, nie będąc przystosowana do szkolnego rygoru po prostu przestaje się uczyć. Metody ogólne szkolnej edukacji nie sprawdzają się, stąd problemy społeczne w grupach wiekowych określanych zbiorczo jako “młodzież”. Jeden nauczyciel, mając pod swoją kuratelą ok. 30 uczniów, co jest standardem w dzisiejszej szkole, nie jest w stanie dotrzeć do każdego ucznia indywidualnie. Nie można więc winą za istniejący stan rzeczy obarczać nauczycieli. Winny jest sam system nauczania, mający w zamierzeniu zrównać wszystkich uczniów do jednego poziomu. Skutkiem tego zdolni uczniowie, ci którym system edukacji oparty na uczeniu się regułek i ich poprawnym przedstawianiu nauczycielowi, nudzą się na lekcjach, zaś ci, którzy potrzebują innej formy edukacji - jak np. pokazanie czegoś na przykładzie, wycieczka, opowiedzenie historii związanych z nauczanym przedmiotem lub przedstawienie alegoryczne czy symboliczne nauczanych treści, również się nudzą tylko z innego powodu. Przekaz ustrukturalizowany do nich po prostu nie trafia.

Nasz obecny “nowoczesny” system edukacji działa więc zgodnie ze starym powiedzeniem, mówiącym że “co jest do wszystkiego to jest do niczego”. Jak wiele mądrości mieli ludzie w starożytności czy nawet wiekach średnich, gdy jeden nauczyciel - mistrz w swojej specjalności przyjmował na ucznia w ciągu życia co najwyżej kilkoro dzieci. Tylu był w stanie bowiem wykształcić i porządnie nauczyć fachu. Po tych czasach jednak już nic nie zostało. I nic nie wskazuje na to aby system edukacji miał szybko ulec jakiejś głębszej reformie.

Kurs jest to metoda edukacyjna skierowana do osób, które chcą zdobyć jakąś umiejętność w danej dziedzinie. Na przykład kurs pływania, jazdy samochodem czy motorem, kurs wspinaczki, masażu, pierwszej pomocy, żywienia, gotowania, samoobrony czy szybkiego czytania. Wszystkie te umiejętności są nieocenione i bardzo ułatwiają życie. Kursy zazwyczaj są płatne, a ich uczestnicy otrzymują po ich ukończeniu dokument potwierdzający opanowanie danej umiejętności w stopniu umożliwiającym samodzielne posługiwanie się nią w codziennym życiu. Kursy organizowane są przez ludzi, którzy są autorytetem w danej dziedzinie i chcą przekazać swoja wiedzę innym ludziom.
Osoba przeprowadzająca kurs powinna umieć odpowiedzieć na każde pytanie, jeśli dotyczy ono zagadnień kursu i poruszać się po tej materii swobodnie. Umiejętności opanowane na kursie umożliwiają uczestnikom na przekazywanie zdobytej wiedzy, popartej doświadczeniem innym ludziom. Jednakże kurs jest interaktywną metodą przekazywania wiedzy, dlatego też może być on przekazywany w różnej formie. Na przykład jako film instruktarzowy DVD lub książka, w której wszystko zostało dokładnie opisane a konieczne ilustracje i schematy postępowania zostały w niej zamieszczone. Kurs może mieć również formę programu instruktarzowego jak na przykład kurs języka obcego, który możemy wykonać na swoim własnym, domowym komputerze.